Podnieca nas popełnianie wciąż tych samych błędów. Powielanie schematów. Nieważne od ilu osób zdołamy się uwolnić, podświadomie i tak będziemy szukać takich, które zafundują nam podobne rozterki... Ten sam rodzaj adrenaliny, jedynie dawka inna. Perfekcyjnie dostosowana do naszej masy ciała - wręcz idealna. Docierająca do każdej komórki ciała.
Bez szans na wolność. I dobrze. Kocham ten ból - uciekających myśli i ginącego rozsądku. To się chyba miłość nazywa. Chyba, bo dobrze już nie pamiętam.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz