jednego w życiu trzeba się nauczyć.
nigdy nie dawać więcej niż się dostaje.

ciężko jest to czasami jednoznacznie wymierzyć i sprawdzić, czy nie przekroczyliśmy już granicy. Niemniej jednak jest to niezbędne.

Jedynym wyjściem w tym względzie jest dawanie z siebie jak najmniej się da. Bo i po co się wysilać. Po co tracić swój naprawdę cenny czas. Mój przynajmniej jest bardzo cenny.
Mam zgubną tendencję do angażowania się w innych, choć w 100% zdaję sobie sprawę, jak bardzo jest ona zbędna i utrudniająca prawidłowe funkcjonowanie. Jak jednak wiemy, każdego dnia człowiek zaczyna widzieć i rozumieć więcej. Niekoniecznie przekłada się to na działania, ale z pewnością jest już niezłym pierwszym krokiem ku temu.

Tak, szczerze uważam, że w centrum naszego zainteresowania powinniśmy być my sami.
"Being selfish I take care of others". I tym optymistycznym akcentem zakończę dzisiejszą myśl.

no i wymyśliłam

dziś po raz pierwszy przyszła mi do głowy taka refleksja.
Ja naprawdę jestem cholernie niezależna. Nie, nie, wcale się z tego nie cieszę. Wręcz się przestraszyłam.

Bo i na co to komu.

Zawsze myślałam, że tylko mi się tak wydaje, a w rzeczywistości czekam jedynie na tego księcia, który wreszcie poskromi moje indywidualistyczne podejście. Jestem bowiem przeciwniczką wszelkich feministycznych popędów i zapędów, chęci oraz skłonności, czy tam w ogóle czegokolwiek.

A tu psikus.

Hm, nie będzie lekko. Kto jednak powiedział, że lubię, gdy jest lekko.

Ciężko jest czasem mieć zbliżone do moich poglądów. Głównie dlatego, iż miewam dość często rozdwojenie jaźni.

Dziś do głosu dochodzi ta rozsądna, mądra i trzeźwo patrząca na świat, której nikt nie może narzucić własnego zdania, własnej wizji, absolutnie niczego.

I lepiej niech nigdy nie próbuje.