no i wymyśliłam

dziś po raz pierwszy przyszła mi do głowy taka refleksja.
Ja naprawdę jestem cholernie niezależna. Nie, nie, wcale się z tego nie cieszę. Wręcz się przestraszyłam.

Bo i na co to komu.

Zawsze myślałam, że tylko mi się tak wydaje, a w rzeczywistości czekam jedynie na tego księcia, który wreszcie poskromi moje indywidualistyczne podejście. Jestem bowiem przeciwniczką wszelkich feministycznych popędów i zapędów, chęci oraz skłonności, czy tam w ogóle czegokolwiek.

A tu psikus.

Hm, nie będzie lekko. Kto jednak powiedział, że lubię, gdy jest lekko.

Ciężko jest czasem mieć zbliżone do moich poglądów. Głównie dlatego, iż miewam dość często rozdwojenie jaźni.

Dziś do głosu dochodzi ta rozsądna, mądra i trzeźwo patrząca na świat, której nikt nie może narzucić własnego zdania, własnej wizji, absolutnie niczego.

I lepiej niech nigdy nie próbuje.